Πριν έρθει το «Milos Express» και πριν η ακτοπλοΐα περάσει στη σύγχρονη εποχή, τη σύνδεση της Μήλου και των Δυτικών Κυκλάδων με τον Πειραιά κράτησαν πλοία που σημάδεψαν μια ολόκληρη γενιά ταξιδιών. Ένα από αυτά ήταν το «Ιόνιον». Ένα πλοίο που δεν ήρθε να εντυπωσιάσει, αλλά να εξυπηρετήσει – και το έκανε με συνέπεια.

Το «Ιόνιον» ναυπηγήθηκε το 1971 στα ναυπηγεία Ανδρεάδη, από ελληνικά χέρια, σε μια εποχή που η εγχώρια ναυπηγική βιομηχανία έδινε πλοία φτιαγμένα για σκληρή δουλειά και καθημερινά δρομολόγια. Στα πρώτα του χρόνια για την εταιρεία των αδελφών Στρίντζη εξυπηρέτησε γραμμές προς Σύρο, Πάρο, Νάξο, Άγιο Κήρυκο Ικαρίας, Καρλόβασι και Βαθύ Σάμου, ενώ ταξίδεψε και σε μεγαλύτερες διαδρομές, όπως προς Πάτρα και Κέρκυρα, αφήνοντας το αποτύπωμά του σε πολλές θάλασσες του Αιγαίου και του Ιονίου.

Προς το τέλος του 1976 και το 1977 ταξίδεψε από Πάτρα για Σάμη-Ιθάκη. Το 1978 πέρασε στους εφοπλιστές Μηνά Σταθάκη και Βασίλη Μανούσο και ήρθε στις Δυτικές Κυκλάδες.

Συνήθως τις τέσσερις ημέρες ήταν στις Δυτικές Κυκλάδες και τις τρεις στην άγονη μέχρι το Καστέλι. Παράλληλα έκανε και την άγονη της Πελοποννήσου.

Το πλοίο αναχωρούσε από Πειραιά για Κυπαρίσσι, Γέρακα, Μονεμβασιά, Νεάπολη, Ελαφόνησο, Αγία Πελαγία, Γύθειο, Καψάλι, Αντικύθηρα-Καστέλλι Κισσάμου.

Για ένα διάστημα εξυπηρέτησε τη γραμμή από Πειραιά για Πάτμο-Λέρο-Κάλυμνο-Κω-Ρόδο-Χάλκη-Κάρπαθο-Κάσο-Σητεία.

Για μεγάλο διάστημα, το «Ιόνιον» αποτέλεσε βασικό μέσο σύνδεσης της Μήλου με τη Σίφνο, τη Σέριφο, την Κίμωλο και τα υπόλοιπα νησιά των Δυτικών Κυκλάδων, αλλά και με τον Πειραιά. Σε μια εποχή που τα δρομολόγια ήταν λιγότερα και κάθε άφιξη στο λιμάνι του Αδάμαντα είχε βαρύτητα, το πλοίο αυτό έγινε γνώριμο σε κατοίκους και ταξιδιώτες.

Για τους Μηλιούς, το «Ιόνιον» συνδέθηκε με την καθημερινότητα. Με φοιτητές που έφευγαν για σπουδές, με οικογένειες που ταξίδευαν για γιατρούς ή γιορτές, με εμπόρους και επαγγελματίες που περίμεναν το πλοίο για να φτάσουν προμήθειες και εμπορεύματα στο νησί. Ήταν από εκείνα τα πλοία που όλοι ήξεραν πότε θα φανούν στον ορίζοντα και πώς θα «πάρουν» το λιμάνι, ακόμη και όταν ο καιρός δεν ήταν σύμμαχος.

Η σημασία του «Ιόνιον» για τη Μήλο δεν περιοριζόταν μόνο στη μετακίνηση. Ενίσχυσε τη συνοχή των Δυτικών Κυκλάδων σε μια εποχή που τα νησιά λειτουργούσαν σαν μια ενιαία θαλάσσια γειτονιά.

Το πλοίο ανήκε στη Lindos Lines, μια εταιρεία που άφησε έντονο αποτύπωμα στις γραμμές των Δυτικών Κυκλάδων και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη μετάβαση προς την επόμενη φάση της ακτοπλοΐας. Το «Ιόνιον» στάθηκε το σκαλοπάτι πάνω στο οποίο «πάτησαν» πλοία που ακολούθησαν και άλλαξαν τον ρυθμό των ταξιδιών, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα το «Milos Express».

Δεν είναι τυχαίο ότι το «Ιόνιον» και το «Milos Express» θεωρήθηκαν από πολλούς «αδέλφια». Πλοία της ίδιας φιλοσοφίας, της ίδιας εταιρείας, που υπηρέτησαν την ίδια γραμμή με διαφορετικό ρόλο το καθένα. Όταν ήρθε το Milos Express, πήρε ουσιαστικά τη θέση του «Ιόνιον» στη γραμμή των Δυτικών Κυκλάδων, πατώντας πάνω στη διαδρομή, την εμπειρία και την εμπιστοσύνη που είχε ήδη χτιστεί. Το «Ιόνιον» άνοιξε τον δρόμο και το Milos Express τον ανέβασε επίπεδο.

Στα ταξίδια του, το «Ιόνιον» κυβερνήθηκε από καπετάνιους που γνώριζαν καλά τα λιμάνια και τους καιρούς των Κυκλάδων. Ανάμεσά τους ο καπετάν-Γεράσιμος Λεγάτος, ο καπετάν-Χριστόφορος Κοτσαμπάς, ο καπετάν-Λάζαρος Γαβαλάς, ο καπετάν-Γιώργος Σιγάλας, ο καπετάν-Βασίλης Λεονταράκης, ο καπετάν-Ανδρέας Μπενάκης, ο καπετάν-Φώτης Καλαθάς και ο καπετάν-Λάζαρος Γαβαλάς.

Κάποιοι μάλιστα κυβέρνησαν και τα δύο πλοία, το «Ιόνιον» και το «Milos Express»!

Ονόματα που ακούγονταν συχνά στα λιμάνια και έμειναν χαραγμένα στη μνήμη όσων ταξίδεψαν εκείνα τα χρόνια. Άνθρωποι που κράτησαν το πλοίο πιστό στον χαρακτήρα του: σταθερό, εργατικό, ουσιαστικό.

Η πορεία του στα ελληνικά νερά ολοκληρώθηκε δραματικά τον Οκτώβριο του 1992, όταν προσάραξε στην περιοχή της Γραμβούσας. Η επιχείρηση απομάκρυνσης των επιβατών και του πληρώματος στέφθηκε με επιτυχία, με τη συνδρομή σωστικών λέμβων και αλιευτικών σκαφών που τους μετέφεραν με ασφάλεια στο Καστέλι. Το «Ιόνιον», όμως, αφέθηκε στη μοίρα του και βυθίστηκε σταδιακά, μέχρι που τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους χάθηκε οριστικά, αγκαλιασμένο από τα κρητικά νερά.

Με τον χρόνο και τις αλλαγές στην ακτοπλοΐα, το «Ιόνιον» πέρασε στη μνήμη. Όμως για τη Μήλο, παραμένει ένα από εκείνα τα πλοία που «έδεσαν» πραγματικά με το νησί. Ένα πλοίο που κράτησε ζωντανή τη γραμμή σε χρόνια δύσκολα και άνοιξε τον δρόμο για όσα ακολούθησαν.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο δίκαιο συμπέρασμα: το «Ιόνιον» δεν ήρθε για να αλλάξει την εποχή του, αλλά για να τη στηρίξει. Και κάπως έτσι, από το «Ιόνιον» στο «Milos Express», η γραμμή των Δυτικών Κυκλάδων πέρασε από τη στήριξη στην εξέλιξη, χωρίς ποτέ να ξεχάσει τις ρίζες της.